Home » Senioren » Zondag » Knaap volgens…zijn ouders.

Knaap volgens…zijn ouders.

📁 Zondag 📅 maandag 06 mei 2019
Knaap volgens…zijn ouders. Knaap volgens…zijn ouders. Knaap volgens…zijn ouders. Knaap volgens…zijn ouders.

Marko van der Knaap beëindigt na afloop van dit seizoen zijn voetbal carrière. Op dit moment is hij bezig met zijn laatste wedstrijden voor Westlandia zo1. Met enkele mensen die hem van nabij meegemaakt hebben met of zonder bal, gaan we terugblikken op een lange en imposante voetballoopbaan. We beginnen met zijn ouders, Trees en André van der Knaap.

Klein van stuk.

Als jongentje was Marko ondernemend en onderzoekend, zegt zijn vader. Heel druk en altijd in de weer, herinnert zijn moeder zich. ’Als we met de 4 kinderen, Dennis, Ester, Marko en Steven ergens waren, ging Marko altijd zijn eigen weg, de 3 andere bleven bij elkaar.’

Hij was ook niet bang. Hij werd weleens voor straf naar boven gestuurd. Dan klom hij uit het raam van zijn kamer en via de dakgoot op het dak van de schuur. Dan belden de buren van de overkant op, dat Marko op het dak zat.’

‘Het mooiste speelgoed is een bal.

Dat zei Marko altijd. Hij wilde op voetbal, maar zijn ouders spraken met hem af, dat hij eerst zijn zwemdiploma moest halen. Dan kon er gedacht worden aan voetbal. Toen hij na een jaar zwemlessen mocht afzwemmen, haalde hij ’s morgens zijn zwemdiploma en ’s middags meteen zijn voetbalkleren. Hij ging voetballen bij Quintus. Hij was toen 6 jaar.

Hij was altijd aan het voetballen bij het huis. ‘Wij hadden nooit een mooie achtertuin.’ Er werd altijd op gevoetbald. Een oom had twee ijzeren goaltjes gemaakt en voor de ramen van de schuur had zijn vader roosters van betonijzer gemaakt om glasschade te voorkomen.

Wim Jansen als trainer bij SVV.

Op zijn 10-de ging Marko naar SVV, op dat moment een club uit de eredivisie. Wim Jansen(Feijenoord) was daar 2 jaar zijn trainer. In de D-junioren. Deze Wim Jansen zei eens tegen Marko’s vader: ’Als hij zich zo kan blijven ontwikkelen als nu, kan hij ver komen. Dat liep anders. Tot aan zijn puberteit was Marko altijd een klein ventje geweest, rap maar klein. Toen begon hij ineens heel snel te groeien. Zijn botten werden snel groter, maar zijn spieren groeiden niet in hetzelfde tempo. Dat zorgde voor enorme groeipijnen. De dokter zei: ‘Ga maar tennissen.’ Dat wilde hij niet. Een jaar lang heeft hij bijna niet gevoetbald. Hij probeerde het wel, maar als hij een kwartier gespeeld had, kon hij niet meer verder. Dat was vreselijk voor hem. Twee jaar lang is hij aan het ‘hannesen’. Zijn vader dacht toen wel, dat het met Marko’s veelbelovende voetballoopbaan gedaan was.

Een verzorger bij SVV had een oplossing. Hij bond bandjes net onder zijn knieën. Daar mocht hij alleen mee voetballen. Niet trainen. Die bandjes werden heel strak aangetrokken. Hij kon weer voetballen en hij voelde geen pijn, maar trainen kon niet. Bij SVV werd daar rekening mee gehouden en kon hij er blijven.

Drie jongens op de voetbal en een zus in de turn keurploeg.

In het gezin Van der Knaap waren 4 kinderen aan het sporten. Dat was vaak een puzzel. Om doordeweeks te kunnen trainen bij SVV in Schiedam reed zijn opa hem naar daarheen tegen een kleine vergoeding voor benzine en onkosten. Die vond het ook leuk. Op zaterdag bracht zijn moeder hem naar de wedstrijd, terwijl zijn vader nog in de tuin aan het werk was. ’s Middags ging hij dan kijken. Er waren bij de profclub hele families, die meekwamen met een voetballertje. Bij ons kon dat gewoon niet met 3 jongens op de voetbal en een meisje in de turn keurploeg. Je moest ook gaan kijken bij de andere kinderen.

Bij Westlandia in de A1.

Toen SVV failliet ging, stapte Marko over naar Westlandia. Daar kwam hij in een heel talentrijk A1 met o.a. Jasper van Dijk, Michel Duijvestijn, Bart van Schie. De problemen met de spieren verminderden naarmate hij ouder werd. Hij speelde nog wel een tijdje met de bandjes onder de knie. Hij kwam in beeld bij diverse BVO’s.( ADO en FC Utrecht). Het werd FC Utrecht. Hij had daar destijds de volgende motivatie voor: ‘Als ik dan prof wordt, dan ga ik voor het hoogste. FC Utrecht dus.’

Gebroken teen.

Bij FC Utrecht trainde Marko 5 dagen in de week. Dat betekende een grote belasting. Hij kreeg last van zijn grote teen. Bij onderzoek kwam naar voren, dat hij was blijven doorlopen met een gebroken teen. Door het intensieve trainingsprogramma werd de pijn ondragelijk. Hij kreeg toen een aparte schoen.

FC Omniworld

Na FC Utrecht kwam FC Omniworld dat in enkele jaren wilde doorstoten naar de Eredivisie. Hij bleef daar 3 jaar en keerde vervolgens terug naar Westlandia.

Terug naar de eerste jaren.

Zijn ouders hebben de beste herinneringen aan wedstrijden in de jeugd. Met SVV speelde Marko wedstrijden tegen Feijenoord, Sparta en ADO. Dat waren leuke wedstrijden. Marko speelde in de spits en scoorde veel. Hij was soms ongrijpbaar voor verdedigers. Marko werd gekozen voor het Rotterdamse Elftal. Dit team speelde op 2 maart 1993 een voorwedstrijd tegen een jeugdteam van Feijenoord tijdens een duel voor de Europacup 2 tussen Feijenoord en Spartak Moskou. De ouders van de spelers hadden vrijkaartjes gekregen als VIP-gasten. Marko’s ouders vonden dit prachtig. Vooral zijn vader die een groot supporter van Feijenoord is. Voor Marko was deze wedstrijd ook heel bijzonder: ‘Dat vergeet je nooit meer, spelen in een volle Kuip.’

Gaat hij het voetballen missen?

‘Ik ben bang van wel’, zegt zijn moeder.

Zijn vader zegt met een lach, ’Ik ben benieuwd.’ Hij raad hem aan om hier en daar wat af te trainen.’

Boeken en prijzenkast.

We hebben alles in boeken vastgelegd. Vanaf zijn tijd bij Quintus tot nu toe. Foto’s, krantenknipsels. Uit Utrecht en van Omniworld stuurden mensen krantenknipsels. We hebben het gemaakt voor Marko. Het staat nog hier. Zijn moeder zegt: ‘Ik vroeg weleens, of hij de boeken al wilde hebben. Laat nog maar hier staan, zei hij.’

In zijn huis in Honselersdijk heeft Marko een grote prijzenkast staan vol met prijzen, medailles en herinneringen.

Marko is momenteel bezig met de laatste bladzijden van zijn voetbalboek en dan gaat het onvermijdelijk dicht. Dankzij zijn ouders kan hij altijd zeggen: ‘Gelukkig heb ik de foto’s nog.’

Bij de foto´s uit het plakboek van zijn moeder.

  1. Marko als speler bij FC Utrecht.
  2. Teamfoto van Quintus F1 uit 1985. Marko zit middenvoor.
  3. Marko bij SVV.
  4. Marko was klein van stuk. Twee teamgenoten. Geen verschil in leeftijd, wel in lengte.

JvdM

Deel dit artikel met je vrienden